فەرمان یاسین
ڕێوڕەسمی دەستبەکاربوونی هەر کابینەیەکی نوێی حکومەت بەبێ وتارێکی ئاگرین، بەگوڕ و پڕ لە بەڵێنی بێپایان لەسەر بەرەنگاربوونەوەی گەندەڵی تەواو ناکرێت؛ دیمەنەکە هەمیشە وەک یەک دووبارە دەبێتەوە و وتاربێژە نوێیەکان بە شانازییەوە ڕادەگەیەنن: “ئێمە شەڕی بێبەزەییانە لە دژی گەندەڵی دەست پێ دەکەین، سەرمایە و پارە دزراوەکان بۆ خەزێنەی دەوڵەت دەگەڕێنینەوە، بەرپرسە گەندەڵەکان ڕووبەڕووی دادگا دەکەینەوە، دامەزراوەکانی لێپرسینەوە بەهێز دەکەین، و بە ئەمانەتەوە دەست بەسەر سەروەت و سامانی گشتیدا دەگرین!” بەڵام لە میانەی ئەم نمایشە ڕەوانبێژییە دووبارەیەدا، پرسیارە جەوهەری و نائارامکەرەکەی هاووڵاتییان ڕێک ئەوەیە: بەڕاست چی بەسەر بەڵێنە گەرمەکانی حکومەتی پێشووتردا هات کە بە هەمان هەناسە و بە هەمان دەقەوە پێشکەش کران؟ لێرەدا زنجیرەیەکی تەنزئامێز و بێزارکەر دەست پێ دەکات؛ حکومەتی نوێ دەڵێت: “ئێمە کۆتایی بە گەندەڵی دەهێنین!”، جەماوەر دەپرسن:
“ئەی چی لەسەر گەندەڵییەکانی کابینەی پێشووتر و دۆسیەکراوەکان دەکەن؟”، حکومەت بە جدییەوە وەڵام دەداتەوە: “ئێمە لە پڕۆسەی لێکۆڵینەوەی وردداین!”، دەستەی لێکۆڵینەوەش ڕادەگەیەنێت: “کارەکان بەردەوامن!”، و پاش چەندین ساڵ چاوەڕوانی… ڕێک بە “هاتنی حکومەتێکی نوێ” تەواوی بازنەکە لە خاڵی سەرەتاوە دووبارە دەست پێ دەکاتەوە! لەم دەورە بەتاڵەدا، مرۆڤ ناچارە دان بەوەدا بنێت کە دروشمی شەڕی گەندەڵی لە عێراقدا ڕووتکراوەتەوە لە هەر مەبەستێکی جێبەجێکردن و گۆڕدراوە بۆ پێویستییەکی تەشریفاتی و ڕێوڕەسمێکی سیاسی کە تێیدا تەنیا دەستەواژەکان دەگۆڕدرێن.
حکومەتەکان وەک نەریتێک ئەم وتارانە بەکارهێنن بۆ کڕینی کات و دروستکردنی شەرعییەتی وەهمی لە بەردەم کۆمەڵگەی نێودەوڵەتی و جەماوەردا، بەبێ ئەوەی هیچ ئامادەییەکی کردارییان تێدا بێت بۆ داڕشتنی میتۆدێکی پێوانەیی. لە کۆتاییدا، ئەم ڕاستییە تاڵە دەسەپێت کە عێراق وتار و بانگەشەی بەرەنگاربوونەوەی گەندەڵی بەتەواوەتی گۆڕیوە بۆ کلتور و نەریتێکی سیاسیی سەقامگیر، لەبری ئەوەی بیکاتە ئەنجامێکی بەرجەستە و پێوانەیی کە بشێت لەسەر زەمینی واقیع هەستی پێبکرێت.